‘Wat heeft jou geholpen om beter om te gaan met je pijn?’ De tranen schieten in m’n ogen. De docent vraagt het aan me tijdens de laatste supervisie van mijn opleiding tot haptotherapeut. Als therapeut heb ik geleerd dat je het waardevolst bent als je jezelf met wie je bent en wat je hebt meegemaakt helemaal inbrengt.

Ik blijk een cliënt tegenover me te hebben die al jaren pijnklachten heeft, net als ik. Ze haalt haar schouder op, beweegt haar nek. Ik kijk naar haar en zie dat het pijn doet. De last is er steeds, ook als ze in de loungestoel op het puntje van de stoel zit, haar benen gekruist, het hoofd naar voren. Ze vertelt hoe haar gedachten haar steeds meetrekken, afleiden. Naar bezig zijn, meer doen, oplossingen zoeken.

Jean was de eerste die reageerde op het appje dat mijn zus voor me stuurde in haar buurtapp-groep. Ze heeft alles geprobeerd: fysiotherapie, psychotherapie, hypnotherapie. Ze is benieuwd wat haptotherapie voor haar kan betekenen.

Als ik kijk naar haar houding valt me op hoe krampachtig ze zit en hoeveel moeite dat moet kosten. In haar verhaal valt de snelheid op waarmee ze praat en hoe zeer ze bezig is een oplossing te zoeken voor de last die ze ervaart.

Er zijn zoveel dingen die ik haar wil zeggen. Hoe het niet helpt om gewoon maar door te gaan, om het oplossen tot doel te stellen. En ook, hoe vertragen en de pijn voelen mij hielp. Want hoe meer de pijn ‘weg moest’, hoe meer het bleef en zelfs erger werd. Hoe meer haast ik had om toch de klussen af te maken die klaar lagen, hoe langer ik erna moest bijkomen op de bank. Er was geen ruimte om het rustiger aan te doen. Die nam ik niet.

‘Mag ik iets met je proberen?’ vraag ik. ‘Kijk maar even of je in je stoel kan zitten en ook jezelf kunt voelen: je benen, voeten, rug, billen.

Ik wacht even en vraag haar waar ze de pijn voelt. Ze schuift naar achter, zet haar benen naast elkaar en wijst naar haar nek en de bovenkant van haar hoofd. Ze vertelt hoe drukkend en beklemmend de pijn is.

‘Voel de pijn eens helemaal, geef het al je aandacht’ zeg ik.

‘Wat gek, het lijkt minder te worden,’ zegt ze na een tijdje, ‘dat verwachtte ik helemaal niet. Ik wil juist altijd weg van de pijn’.

‘Het duurde jaren voor ik leerde omgaan met de pijn die ik had’ antwoord ik. ‘Maar haptonomie hielp me vertragen en de pijn voelen zonder dat het weg moet. Dat maakt het zachter, minder aanwezig.’

Ik ben geslaagd voor mijn praktijkexamen tot haptotherapeut, een oefening in mezelf inbrengen.